לייב אליצקי

פֿון װיקיפּעדיע
קפיצה לניווט קפיצה לחיפוש

לייב אליצקי (ה'תרנ"ד (1894), פוילן - ה'תשל"ה (1975), גבעתיים) איז געווען א יידישער שרייבער, דיכטער, און איבערזעצער.

לייב אליצקי איז געבוירן געווארן אין תרנ"ד אין טריסק, וואלין. ער איז מחונך געווארן אין רעליגיעזע אינסטיטוציעס און אויך האט ער ערהאלטן אלגעמיינע ערציהונג. אין יאר ה'תרצ"ח (1938) איז ער אריבער קיין ווארשע און נאכער קיין קאוולע. זיינע ערשטע דערציילונגען, קורצע ערציילונגען, זיינען געדרוקט געווארן אין אנפאנג די 1920ער. אין יאר ה'תשי"ט, נאך דעם צווייטן וועלט קריג, איז ער ארויף קיין ארץ ישראל.

ער האט איבערגלאזט איבער 40 געדרוקטע ביכער און נאך פיל כתבי יד. אין זיין בוך "ישיבה לייט" (פארלאג י.ל. פרץ,1968) שרייבט ער איבער זיינע יונגע יארן אין דער קאמעניצער ישיבה פון הרב ברוך בער לייבאוויץ ז"ל נאך פאר דעם ערשטן וועלט קריג.