שבט אשר

שבט אשר איז איינער פון די שנים עשר שבטים פון כלל ישראל, וועלכער שטאמט פון אשר בן יעקב און זלפה, די שפחה פון לאה. דער שבט ווערט אין תנ"ך און אין שפעטערדיגע מסורות באשריבן אלס א שבט פון שפע, פרוכטבארקייט און עשירות, מיט א באזונדער שטארקן פארבינדונג צו די מערב גליל און די צפון-מערב חוף געגנטן פון ארץ ישראל. אין דער שבט סטרוקטור פון כלל ישראל פארנעמט שבט אשר א צפון-מערבדיקן פלאץ צווישן די שבטים פון גליל און די חוף געגנטן.

אפשטאם און הינטערגרונט

שבט אשר שטאמט פון אשר בן יעקב, דער צווייטער זון פון זלפה און דער אכטער זון פון יעקב אבינו. אין דער לשון פון דער תורה ווערט דער נאמען פארבונדן מיט א לשון פון שמחה און ברכה ביים געבורט, וואס האט געגעבן דעם שבט א סימבאלישן באדייט פון גוטסקייט און הצלחה.

אין ברכת יעקב ווערט אשר באשריבן מיט לשונות פון שפע, “מאשר שמנה לחמו והוא יתן מעדני מלך”, וואס ווערט אין שפעטער פארשטאנען אלס א רמז אויף א לאנד פון עשירות און גוטע פראדוקציע, בפרט אויל און אנדערע פרוכטבארע פראדוקטן.

אין מדבר

אין מדבר ווערט שבט אשר אויסגערעכנט צווישן די שבטים פון כלל ישראל מיט א צייל פון 41,500 אין דער ערשטער ציילונג און 53,400 אין דער צווייטער ציילונג. אין סדר המחנות האט דער שבט געהערט צום צפון-לאגער, צוזאמען מיט שבט דן און שבט נפתלי, און האט זיך אריבערגעצויגן לויט דער ארגאניזירטער מחנה-סיסטעם אין די נסיעות פון כלל ישראל.

די פלאץ פונעם שבט אין דער צפון-לאגער שפיגלט אפ זיין שפעטערדיגע געאגראפישע פלאץ אין די צפון-מערב געגנטן פון ארץ ישראל.

נחלה אין ארץ ישראל

שבט אשר האט באקומען א נחלה אין די צפון-מערב טייל פון ארץ ישראל, אריינגערעכנט די מערב גליל, די עכו-פליין און די געגנטן ארום די צפון ברעג. די נחלה איז געווען באקאנט אלס א פרוכטבארע און רייכע געגנט, באזונדערס אין אויל-פראדוקציע און לאנדווירטשאפט.

די מקרא באשרייבט אויך אז שבט אשר האט נישט אינגאנצן פארטריבן די כנענים פון זיין נחלה, און אז א טייל פון די אריגינעלע באפעלקערונג איז געבליבן וואוינען צוזאמען מיט די שבט. דאס האט געמאכט די געגנט א געמישטע קולטור-און-באפעלקערונג זאנע אין די פריע תקופה פון ישראל אין לאנד.

די לאנד פון אשר ווערט אין תנ"ך און שפעטערדיגע מקורות אפט פארבונדן מיט אויל, שפע און גוטע פוד-פראדוקציע, וואס האט געגעבן דעם שבט א רייכן עקאנאמישן בילד אין דער טראדיציע.

אין תקופת השופטים

אין תקופת השופטים ווערט שבט אשר דערמאנט אלס א שבט וואס האט נישט שטענדיג אינגאנצן אויסגעטריבן די כנענישע איינוואוינער פון זיין געגנט, און האט אפט געלעבט אין א געמישטע סביבה פון ישראלים און כנענים. צוליב זיין געאגראפישע לאגע אין די מערב-צפון געגנט איז דער שבט געווען ווייניקער צענטראַל אין די גרויסע מיליטערישע קאנפליקטן פון דער תקופה.

טראץ דעם איז דער שבט געבליבן א טייל פון כלל ישראל און האט זיך אריינגעשריבן אין דער שבטי סטרוקטור פון די צפון שבטים.

אין תקופת המלוכה און שפעטער

אין תקופת המלוכה איז שבט אשר געווען א טייל פון ממלכת ישראל, און האט מיטגעטיילט איר גורל ביז דעם חורבן דורך אשור אין 722/721 פאר זייער ציילונג. נאך דעם חורבן ווערט דער שבט גערעכנט צווישן די עשרת השבטים, וואס זייער פיזישע קיום איז פארלוירן געווארן אין היסטאריע.

אין שפעטערדיגע אידישע זכרון בלייבט אבער שבט אשר אפגעהיטן אלס א שבט פון שפע, אויל און ברכה, און אין עטליכע מסורות ווערט אפילו דערמאנט די באזונדערע שיינקייט און חשיבות פון די בנות אשר.

באדייטונג און ירושה

שבט אשר פארנעמט א באזונדערע פאזיציע צווישן די שבטים צוליב זיין רייכן און פרוכטבארן לאנד און זיין פארבינדונג צו עקאנאמישע שפע. דער שבט איז אין תנ"ך א סימבאל פון ברכה, גוטע פוד-פראדוקציע און אויל-עשירות, און שטעלט פאר א טיפישן בילד פון א רייכן לאנדווירטשאפט-געבונדענעם שבט.

אין אידישער טראדיציע ווערט אשר אפט גענומען אלס סימבאל פון שפע און גשמיות'דיגע ברכה, און זיין ארט אין דער צפון-מערב גרענעץ פון ארץ ישראל האט אים געגעבן א באדייטנדיקן היסטארישן און געאגראפישן ראלע אין דער אנטוויקלונג פון די שבטים.