ספר נחמיה

ספר נחמיה איז איינער פון די ספרי התנ"ך וואס געפינט זיך אין כתובים. לויט דער מסורה ווערט דער ספר פארעכנט אלס איין חלק אינאיינעם מיט ספר עזרא און נישט אלס א באזונדערער ספר. דער ספר פארנעמט זיך מערסטנס מיט דעם וויאזוי מען האט ווידער אויפגעבויט און אוועגעשטעלט דעם אידישן ישוב אין ארץ ישראל דורך די שבי ציון אין דעם אנהייב פון דער בית שני תקופה, ארום דעם 6טן יארהונדערט פאר זייער ציילונג.

היסטארישע הינטערגרונט

די געשעענישן אינעם ספר קומען פאר אונטער דער הערשאפט פון דער פרסישער אימפעריע, וואס האט קאנטראלירט דעם ראיאן אין יענע יארן. נאך דעם חורבן פון בית ראשון און דער גלות בבל, האבן די פרסישע קעניגן ערלויבט פאר די אידן צוריקצוקומען קיין ירושלים. דער ספר שילדערט די שווערע ארבעט פון דעם נייעם ישוב זיך צו באפעסטיגן קעגן די שכנים וואס האבן פרובירט צו שטערן דעם אויפבוי.

אינהאלט און סטרוקטור

דער גרעסטער טייל פונעם ספר איז געשריבן און דערציילט פון דעם פערזענליכן קוקווינקל פון נחמיה בן חכליה, דער אידישער פירער פון דעם ישוב אין יענער תקופה, וועלכער איז באשטימט געווארן אלס פירער (פחה) דורך דער פרסישער רעגירונג. די איבעריגע חלקים פונעם ספר אנטהאלטן פארשידענע דאקומענטן און אפיציעלע רשימות פון יענער צייט, א סגנון וואס געפינט זיך אויך אין ספר עזרא.

דער אינהאלט צעטיילט זיך אין עטליכע הויפט טעמעס:

• אויפבוי פון די מויערן: די פיזישע רענאוואציע און דאס באפעסטיגן די מויערן פון ירושלים אונטער דער אנפירונג פון נחמיה.
• רשימות העולים: היסטארישע דאקומענטן און רשימות פון די משפחות וואס זענען ארויף קיין ארץ ישראל.
• די אמנה און תקנות: א גזירה און פאקט וואס די פירער און דאס פאלק האבן אונטערגעשריבן צו היטן די תורה, שבת, און די קהילה שטרענגונגען.
• מפת ההתיישבות: א דעטאלירטער סך-הכל פון דעם וויאזוי די באפעלקערונג האט זיך צעטיילט איבער די שטעט און דערפער.