אפרים

אפרים

נאמען:	אפרים בן יוסף
פאטער:	יוסף הצדיק
מאמע:	אסנת בת פוטיפרע הכהן
ברודער:	מנשה בן יוסף
זיידע:	יעקב אבינו
באבע:	רחל אמנו
געבורטס פלאץ:	מצרים
תקופה:	תקופת האבות
באקאנט פאר:	גרינדער פון שבט אפרים,
שבט:	שבט אפרים
אייניקל:	יהושע בן נון (לויט דער מסורה)

אפרים בן יוסף איז א פיגור אין ספר בראשית, און ווערט גערעכנט אלס דער אינגערע זון פון יוסף הצדיק און אסנת בת פוטיפרע כהן און. אין דער דערציילונג ווערט ער אינאיינעם מיט זיין ברודער מנשה אויפגענומען דורך יעקב אבינו אלס באזונדערע אבות פון שבטים אין כלל ישראל, און פון אים שטאמט שפעטער שבט אפרים, איינע פון די שבטים אין דער היסטאריע פון ארץ ישראל.

אפשטאם און געבורט

אפרים ווערט געבוירן אין מצרים בשעת יוסף הצדיק האלט שוין א הויכע פאזיציע אין פרעה׳ס מלוכה. זיין געבורט ווערט פארבונדן מיט א תקופה פון הצלחה נאך לאנגע יארן פון שוועריקייטן אין יוסף׳ס לעבן. דער נאמען אפרים ווערט געגעבן דורך יוסף אלס אויסדרוק אז דער אויבערשטער האט אים געמאכט פרוכטבאר אין לאנד פון זיין צרה.

אין דער משפחה סטרוקטור איז אפרים דער אינגערער ברודער פון מנשה, כאטש אין געוויסע שפעטערדיגע סצענעס פון ברכה ווערט ער געשטעלט אין א העכערע סימבאלישע ראנג דורך יעקב אבינו.

באדייט פונעם נאמען

דער נאמען אפרים שטאמט לויט דער ביבלישער הסבר פון דער שורש פון פריה און וואוקס. יוסף דערקלערט אז דער אויבערשטער האט אים "הפרני" אין לאנד פון זיין עני, וואס ווערט דער יסוד פאר דעם נאמען.

אין שפעטערדיגע לשון-קודש און מסורה ווערט דער נאמען אפרים אפט גענוצט אלס סימבאל פון ברכה, וואוקס און הצלחה, און ווערט פארבונדן מיט א געדאנק פון אויפבליה נאך ליידן.

באציאונג צו יעקב אבינו

א וויכטיגער מאמענט אין דער ביבלישער דערציילונג איז ווען יעקב אבינו נעמט אפרים און מנשה און בענטשט זיי אלס זיינע אייגענע שבטים. אין דעם מאמענט לייגט יעקב זיין רעכטע האנט אויף אפרים, כאטש ער איז דער יינגערער, און גיט אים א העכערע סימבאלישע ברכה.

דער אקט ווערט אין דער תורה באשריבן אלס א באזונדערער איבערדרייעניש פון נאטירלעכער בכורה, און שטעלט אפרים אין א צענטראלע פאזיציע אין דער שפעטערער שבטישער הירארכיע.

ברכת יעקב

שבט אפרים

פון אפרים שטאמט שפעטער שבט אפרים, איינער פון די צוויי שבטי יוסף צוזאמען מיט שבט מנשה. דער שבט ווערט באטראכט אלס א הויפט שבט אין צענטראל כנען, מיט שטעט ווי שכם, שילה און בית אל אין זיין געגנט.

שפעטער ווערט שבט אפרים א צענטראלע פאליטישע און רעליגיעזע קראפט, און אין געוויסע תקופות ווערט דער נאמען "אפרים" גענוצט אלס א סינאנים פאר דער גאנצער צפון מלכות ישראל.

ליטורגישע באדייט

אפרים ווערט צוזאמען מיט מנשה אריינגעלייגט אין דער באקאנטער ברכה פאר קינדער: "ישימך אלקים כאפרים וכמנשה". דער דאזיגער נוסח האט פארוואנדלט די צוויי פיגורן אין א שטענדיגע טייל פון אידישער משפחה-ריטואל, וואס ווערט געזאגט יעדן שבת און ביי אנדערע באזונדערע געלעגנהייטן.

אין דעם וועג ווערט אפרים נישט נאר א היסטארישע פיגור, נאר אויך א לעבעדיגער סימבאל אין אידישער טראדיציע און טעגלעכן לעבן.

באדייט און ירושה

אפרים בן יוסף ווערט באטראכט אלס א פונדאמענטאלער אבות-פיגור דורך וועלכן די שבטי ישראל ווערן געגרינדעט. זיין ראלע אין תנ״ך איז בעיקר גענעאלאגיש און סימבאליש, אבער איר השפעה גייט ווייט איבער דער פשוטער משפחה-מעשה.

דער נאמען אפרים איז געווארן א דויערהאפטע קולטורעלע און רעליגיעזע סימבאל פון וואוקס, ברכה און נאציאנאלער אנטוויקלונג אין כלל ישראל.